می نویسد اما ....


که می نویسد ؟

او که قلم در دستانش
جای آشنای همیشگی را دارد
واژه ها را با موسیقی افکارش می رقصاند
آرام و آهسته
گاهی تند تند

...

می کِشم سر انگشتانِ خود را
به دور میز
چشمانم را می بندم
و حس میکنم
آنچه را که همیشه ساده از آن میگذریم
این میز است
گوشه ها و کناره های میز
مرز بین هوا و جسم
پرتگاه سقوط

یا لبهء نجات از مرگ؟!
!مرگ
چه واژهء سیاهی


کِی واژه ها را رنگ کردیم؟
آه... رنگها را نیز رنگ کردیم

سرخ جامگان عاشق سپید پوش شدند
معنی باران عشق را نمیدانند
زمزمهء آرش را در کتاب می ستایند
باران عشق فقط سمبل بود
سمبل از رنگ کردن واژه ها
عطر یک زن
عطر یک مرد
که در هم آمیخته شدند
ساده تر از فلسفه بود
سخت تر از فهمیدن


می نویسد اما
هنوز نویسنده نیست

گفت حرفات تمومه
گفتم بهش می ترسم
گفت چرا ؟
گفتم دیر برسم
گفت دیر واسه چی ؟
گفتم
گفتم
همه عمرم رو رفتم
که برم و برسم
عمرم همه رفت و فهمیدم
همه عمرم رو دیر رسیدم
دیر رسیدم

این شعر هم از میان یكی از دكلمه های زیبای حسین تیكه سنگ انتخاب كردم به همراه عکس بالایی که از کارهای حسین عزیز هست برای دیدن سایر عکس های حسین هم روی عکس کلیک کنید.

پ.ن.1: سلام سال نو همه ی شما عزیزانم مبارك سالی سرشار از موفقیت ، پیروز و از همه مهم تر سلامتی برای شما و عزیزانتان آرزومندم.

پ.ن.2: تمام پست های وبلاگ های قبلی رو آماده كردم و تو تعطیلات همین عید روی این وبلاگ می زارم اینم از قولی كه داده بودم كه نوشته هامو یك جا جمع كنم و لینك دوستانم رو هم به قسمت دوستان اضافه می كنم.

پ.ن.3: شعری به دفتر شعر هام اضافه نكردم ....!

پ.ن.4 : آرش هیچكس گلم هم بالاخره آپدیت كرد و در مورد سفر حسین تیكه سنگ مطالبی نوشته كه من دیگه اینجا ننوشتم پس حتماً وبلاگ آرش عزیزم رو ببینید ، مهدی بیدل هم كماكان با وبلاگش داره ما رو هم با آرشیو موسیقی فوق العاده اش به نوایی می رسونه مهدی جان خسته نباشی.

پ.ن.5: تولد ستاره عزیز از دوستان دنیای مجازی من هم امروز بود تولدت مبارك ستاره جان.